Pages

Kamis, 11 Oktober 2012

PACE




                Mengkudu utawa kang luwih dikenal woh pace kuwi sawijining buah kang bisa marasake maneka warna penyakit. Wit-witan iki gampang bangat ditemokake ing ngendi wae. Wit pace nalika metu wohe, sing katon dudu kembange nanging pentile. Saben pentil bisa metu kembang nganti 25 tekan 40. Saka pentil mau lagi metu kembang nganti wujud gedhe.

            Woh pece yen iseh enom rupane ijo lan saya dadi putih semu kuning yen mundhak tuwa. Dene yen wis mateng wernane luntur dadi luwih bening lan uwohe dadi luwih empuk sarta ngetokake ganda nyegrak ora enak. Wiwit pentil nganti mateng pace mbutuhake wektu kira-kira 6 wulan. Pace mateng kandhutan banyune nggayuh 20-25 persen, lan banyune iki sing akeh digunakake kanggo tamba maneka warna penyakit.

            Panalitian nduduhake menawa pace duweni kasiat kang gedhe. Salah sawijine kanggo nggugah sistem kekebalan tubuh lan regenerasi ing jero awak. Kagunaan kang umume langsung dirasakake sawise ngunjuk sari pace yaiku krasa luwih seger lan semangat. Dene kagunaan dhawane bisa kanggo ngetokake zat-zat awak manungsa kanthi nindakake reresik dhewe.

            Sebagian pawongan utawa bocah-bocah cilik bakal keweden yen diwenehi pace, amerga ambune sing pancen nyegrok lan dulek ing irung. Ananging ambu kuwi bisa diilangake kanthi ditambahi maneka warna buah liyane. Kena ditambah madu, kayu manis, sari buah anggur, lsp. Anggone nyampur utawa ngolah sari pace nganggo bahan-bahan liyane banget biyantu jroning ngatasi ambu pace sing nyegrak irung kuwi.


Semarang, 04 September 2012.

REVOLUSI IMPEN




                Krenteke ati kawiwitan saka niat, kirane tembung kuwi sing isih takdadekake patokan nganti seprene. Kegawa siji baka siji ing padunungan alam pikiran sing saya suwe saya nyedaki awak mring kahanan sing dak lakoni. Kumlebating diri lan ati njalari sekabehing langkah urip kadya angin kang gonta-ganti tumiyup, ngawa hawa seger tekan njero balung nanging  padatan uga panas kegawa mobat-mabiting tembang tanpa swara.
   
            Uripku pancen dudu cerita endah kang bisa digambar karo kuas dadi cerita, ananging saora-orane kuwi isa dadi catetan cilik saka laku urip, sawijining mahasiswa Sastra Jawa Universitas Negeri Semarang kang nyoba ngudi ilmu lan ngangsu kawruh. Diwiwiti saka lumakuning sikil ing sebrang dalan pojok wetan. Dalan cilik sing tak jajaki tanpa kanca, ya mung pangestu saka ibu lan rama kanthi donga.  

            Larah-larahan uripku san saya krasa kemrungsung netepi swara batin sing emoh kalah karo bantering swara pepalang. Meski tanpa pepadhang kang cetha aku isa ana ing kene, ing kelas Sastra Jawa sing ngandut babagan prayogi kaya dene lampahan wayang kang sinerat kebak piwulang moral lan estetika. Ing wiwitan pancen kabeh sok-sok sakmlakune, tanpa krenteg  nyata sing jalari niat. Awit  biyen aku mlebu rene ya isa diarani mung amerga kepeksa ora luwih saka iku. Ananging sakbubaring kelampahan, aku kaya dilairke maneh, lair kanthi rupa lan semangat anyar. Mbabar jati diri kang piningit kaya dene gandha arum kang sumimpen ing botol banjur disemprotke.

            Ananging pisan pindo rasa wedi, kuwatir, lan cuwa tuwuh nganjlokke mental kaya dene bakteri sing ngrusak sel imun tanpa daya. Banjur ya mung isa meneng tanpa tanda. Yen dianalogike aku kaya manci alumunium kang gampang panas nalika geni diurupake. Nangeng, manci kasebut bakal cepet adhem yen sithik wae genine dicilikke.

            Umpama lakon wayang, kawiwitan saka patet enem, patet sanga, lan dipungkasi patet manyura. Banjur, saiki aku ana ing patet ngendi? kabeh isih peteng tanpa pepadhang.  Nanging ya kuwi sing jenenge urip, apa sing diajab kadhang-kadhang malah mrucut kegawa lunyuning tangan. Mula ya mung siji kang bisa tak lakoni yaiku pasrah kabeh marang Gusti, awit ya mung Panjenengane Sing Kuwasa gawe abang ijone nasib manungsa. Ya mung Gusti sing ngerti apa sing paling becik kanggo umate.  


Semarang, 27 September 2012

Minggu, 16 September 2012

Terlipat


Aini Machmudah
Tentang rasa, bukan duka
Meresap aliran angin berbaur mesra
Terbawa celah beraroma
Dari gelap menuju remang hingga terang

Terlipat
Rapi juga kuat
Mencoba mencekik leher
Namun bukan sekarat
Hanya kawat yang terdiam mengikat

Bagaimana bisa?
Terdiam tak bernyawa
Hanya tertawa, asam
Tersaji lewat hawa panas menggema


Rembang, 28 Agustust 2012

Rabu, 05 September 2012

Lara


Aini Machmudah
Kemrungsunge ati gawe lara
Cidra dening rasa tanpa nyata
Ya mung bledeg nepsu
Tanpa dirasa njalari paraga
Ala neng tanda

Wis dinyana nanging tetep lara
Jalaran tresna raga
Kremi otot uga otak kiwa
Mbumbung duwur menggok, tanpa kanca

Geneo?
Lara lan mung lara.

Semarang, 1 september 2012

Jumat, 10 Agustus 2012

Gambaran Sudut Jalan


Aini Machmudah
Bocah-bocah kecil duduk dan berjalan
Berjejer dibawah terik
Menikmati seteguk air basah
Meredam kerutan wajah
Bila bibir memucat, tersungging tipis.
           
            Bocah-bocah kecil berhambur
            Bersama asap hitam, merajam mengepul
            Di jalan nan tua bertepi
            Demi untuk sesuap nasi

                                    Siapakah yang salah?
                                    Bocah-bocah kecil tak bersalah
                                    Mengalah, tanpa rasa kalah
                                    Lelah, namun tak mau menyerah
                                    Menukik, namun tak jua berbelok
                                    Tersakiti, namun hanya diam
                                    Diam dalam redam.

Rembang, 29 juli 2012

Teruntuk Sosok Putuh Itu


          Teriknya siang serasa begitu dingin saat terfikir sosok itu, hawa panas dengan tiupan angin bercampur debu kering seolah merajam hati yang terus saja tak bisa berhenti berpaling meninggalkan jejak kakinya yang kemarin tepat disini meninggalkan bekas yang begitu dalam. Semua terasa segar namun pahit saat ditelan. Ditengah riukan  itu, Ruang, waktu terus saja berlalu tanpa tahu kepastian kapan kan bertepi. Rasa yang terus saja berusaha memojokkan hidupku yang mencoba ikut berlari beradu kecepatan dengan jam pasir disebrang. Sosok itu kenapa tak jua terlupa olehku? Wajah tenang semburat kedamaian, bibir yang terus membawa pesan kepandaian, mata yang membawa pancaran ketulusan dan segala tentangnya, semua terasa begitu nyata, indah dan bersahaja. Meruntuhkan deretan dinding kokoh yang selama ini menutup hati.

            Serasa sesak, sesak dan lebih sesak lagi didada saat jiwa yang rapuh ini meronta mengharap kedatangannya, entah kapan. Bukan rindu yang dipaksa tapi benar benar harapan dan mimpi yang diusahakan dan coba diwujudkan. Panas didalam begitu menyakitkan menusuk tepat disumsum tulang dada yang renta dan tak bersuara.    

            Mengapa aku seperti ini, memandang kedepan namun tak satupun yang nampak indah oleh ekor mataku, semua hitam kelam kecuali tubuhnya yang putih memantulkan cahaya harapan yang begitu hangat membelai setiap nafas rasa yang kupunya. Namun itu semua hanya mimpi karna saat aku terbangun tak jua kutemukan sosok putuh itu dimataku. Ia lenyap seiring berlalunya mimpi yang tertidur kala aku terbangun.

            “ah biarlah untuk saat ini bunga itu tumbuh, kelak seiring berjalannya waktu tanpa air tanpa pupuk ia akan gugur dan mati dengan sendirinya terseret panasnya udara” Pikirku berulang kali. Namun waktu berjalan, bergantinya musim hingga kini sudah ke-3 bulannya sosok putih yang mencuri barang berhargaku itu berlalu pergi, tak jua bunga itu layu namun semakin bersemi menampakan kuncupnya. Lalu apa yang harus aku lakukan dengan bunga itu sekarang? Bagaimana cara agar ia layu dan mati, mengahkirinya? Mengahkiri rasa yang menggeliat hebat dan terus saja memberontak melukai hati dengan duri di tubuh.
           
Teruntuk sosok putuh itu, tolong kembalikan aku telanjang, seperti sebelum cahaya, agar aku bisa menjawab.

Rembang, 05 Agust 2012

Mereka, Orang-orang Berdasi


Aini Machmudah
Di setiap sudut aku melihat
Di mataku sendiri
Di matamu
Di mata kalian
Di mati mereka
Dan di mata sana.

            Mulut-mulut bual
            Dengan bau menyengat
            Keluar dari mereka, orang-orang berdasi
            Di televisi.

                        Dengan Percikan menyengat
                        Mereka, orang-orang berdasi
                        Melempar krikil kecil berlimpah
                        Kepada para arwah.

Di kolong sudut meja
Mereka, Orang-orang berdasi
Mengatur rumah tangga negara
Sudut meja tempat tidur
Bermimpi memperoleh dolaran
Hasil mencabik kehidupan.

                                    Ditangan mereka, Orang-orang berdasi
                                    Menabur benih janji menyulam harta
                                    Kepada mereka, kutu-kutu kecil, kiranya.

Rembang, 29 Juli 2012